Historia 40-letniego kuchara Piotra(Tomasz Karolak), który z dnia na dzień zmienia całe swoje życie może i ma swój urok, ale czy historię o polskim odpowiedniku „amerykańskiego snu” się nam nieco nie znudziły?

Dzień, w którym poznajemy Piotra to z pewnością jeden z najgorszych w jego życiu – prawie zabija słynnego krytyka kulinarnego przez co traci pracę a wracając do domu zastaje swoją dziewczynę Ewę(Izabela Kuna) w dwuznacznej sytuacji z innym mężczyznom. I co ciekawe nie wścieka się a próbuje rozmawiać, ale i tak nic nie wskóra.

W dodatku Piotr ma problemy finansowe i doradcę w postaci Konrada(Piotr Adamczyk) co też można uznać za wybitny przejaw pecha życiowego. Ale w momencie gdy poznaje Martę(Małgorzata Socha) wszystko się zmienia.

Dostaje nową pracę i z dnia na dzień staje się celebrytą a po pewnym okresie starania się o sympatię poznanej przez wypadek drogowy Marty, którą urzeka osobowością i kulinarną fantazją, osiąga upragniony cel.

Ale sielanka nie może trwać długo i jak to w komediach tego typu wraca dawna ukochana… Pijaną Ewę w bieliźnie Marta zastaje w mieszkaniu Piotra i oczywiście decyduje się wyjechać na stypendium do Mediolanu.

I jak to w filmach tego typu bywa, on zatrzymuje ją w samolocie i mamy happy end.

Wielkim atutem filmu jest doskonale dobrana muzyka, w pewnych momentach idealnie wpasowuje się w kontekst sytuacyjny.

Ale niestety największą wadą filmu jest to, że jest on nieśmieszny… Cały film ma dokładnie dwa naprawdę przemyślane i przezabawne momenty co na 85 minut nie jest imponującym wynikiem.

Z zapowiedzi, które w kinach pojawiły się już w listopadzie wynikało, że film będzie fenomenem na miarę Lejdis czy Testosteronu ale niestety Śniadanie do łóżka jest bardzo przeciętne.

Film można zobaczyć, a nawet warto go posłuchać, ze względu na oprawę muzyczną ale tylko po pracowitym dniu w gronie dobrych znajomych.

Adrian Aleksandrowicz, Radio PLUS Toruń

Zamieszanie wokół nowego filmu Christophera Nolana jest ogromne i w pełni zrozumiałe. Reżyser jawi się jako wizjoner otwierający drzwi do zupełnie nowego świata.

"Incepcja" to niezwykłe połączenie siły wyobraźni i rozumu. Najbardziej rewolucyjna rzecz w kinie od czasu "Matriksa". Film, który pobudza umysł, oddziałuje na emocje i robi małe zamieszanie w naszym systemie wartości. Nie chcę jednak, by zabrzmiało to zbyt górnolotnie, najnowsze dzieło twórcy "Memento" (i ostatnich "Batmanów"), nie jest bowiem jakimś wydumanym, przeintelektualizowanym tworem okraszonym ładnymi efektami. Inteligentna rozrywka wydaje się może banalnym, ale doskonale trafnym określeniem.

Podobnie jak historia ukazana w "Incepcji" tak i samo dzieło rozgrywa się na wielu poziomach i płaszczyznach. Z jednej strony to gigantyczna, wysokobudżetowa, onieśmielająca wizualnym aspektem produkcja (i to bez 3D!). Przepiękny obraz, który imponuje rozmachem a zarazem dbałością o detale. Z drugiej mamy głębszą opowieść, w której reżyser ośmiela się kwestionować rzeczywistość jako taką. Bawi się w kotka i myszkę z naszymi myślami i refleksjami, zastawia pułapki, skłaniając do nieustannej gonitwy. To także kawał solidnego kina sensacyjnego, ze zwrotami akcji, fantastycznymi pościgami i strzelaninami. Jest też miejsce na humor oraz wątek miłosny, choć przedstawiony w zupełnie niebanalnym, ahollywoodzkim stylu.

Nie będę opisywać samej historii, gdyż im mniej wiemy na temat fabuły i jej zawiłości, tym większą przyjemność czerpać będziemy z odkrywania świata, który wykreował Nolan. Warto może co najwyżej zerknąć do mitologii i przypomnieć sobie, kim była Ariadna. To bowiem jeden z wielu smaczków, które w swej filmowej rzeczywistości ukrył reżyser.

Wyobraźcie sobie najbardziej wciągającą powieść, randkę z kimś szalenie błyskotliwym i najbardziej niesamowity sen. Na raz. Oto "Incepcja".
Joanna Moreno | Warner Bros Entertainment Polska

Trzeba przyznać, że Nicolas Cage miał przed sobą trudne zadanie. Nie dość, że nie jest najlepszym aktorem na świecie, to jeszcze musiał zmierzyć się z wybitną wręcz kreacją Harvey Keitela.

Obraz z Cage'em w roli głównej został luźno oparty na produkcji z 1992 roku. Ponownie śledzimy więc poczynania zwichrowanego psychicznie policjanta, który ponad prawo i moralny obowiązek, stawia własne korzyści.

Najnowsze dzieło Wernera Herzoga mocno różni się od pierwowzoru Abla Ferrary. W zasadzie jedynym elementem łączącym jest idea postaci tytułowego bohatera. Obydwaj to bezwzględni, pozbawieni zasad policjanci uzależnieni od narkotyków. Stworzony przez Keitela portret był brawurowy, prawdziwie szokujący, szalenie mocny i sugestywny. W wersji Cage'a tytułowa postać to oślizgły, antypatyczny typek, który wydaje się raczej zwyczajnym dupkiem, a nie gościem z zachwianą psychiką.

Obydwa dzieła jednak tak wiele różni (od scenariusza, przez poruszane problemy i narrację, po wymowę), że lepiej traktować je jak niezależne byty. W ten sposób nowy "Zły porucznik" wypada znacznie lepiej. Jako film policyjny o półświatku i marginesie społecznym postkatrinowego Nowego Orleanu jest naprawdę niezły. Z dość standardowym, acz w miarę wciągającym wątkiem kryminalnym, no i perfidnym humorem (scena z "tańczącą duszą" wydała mi się jednak bardziej pretensjonalna, niż komiczna). Nieco gorzej z głębszym wymiarem dzieła. Cage nie jest bowiem na tyle wiarygodny i przekonujący, by doszukać się w jego zachowaniach czegoś ponad zwyczajną parszywość i nieustanne - delikatnie rzecz ujmując - odurzenie.

Oczywiście Nicolas Cage nie przyćmił Keitela, trzeba jednak przyznać, że miewał w swej karierze znacznie gorsze popisy. Przyrównując film do oryginału, ledwie zasłuży on na marne 2, jednak oderwany od skojarzeń i porównań, spokojnie może dostać w szkolnej skali mocne 4.
Joanna Moreno | monolith

Czy można nakręcić oryginalny, zaskakujący film o szpiegach? Pewnie tak, ale nie to było zamiarem twórców "Wybuchowej pary". Ich ambicją było nakręcenie efektownego, lekkiego i przyjemnego kina akcji. Misja wykonana.

June (Cameron Diaz) wybiera się do siostry na ślub. Na lotnisku "przypadkiem" wpada na nią pewien przystojniak (Tom Cruise). Dwukrotnie. Szybko okazuje się, że nie jest on zwyczajnym facetem, lecz agentem, który ma przy sobie rewolucyjne źródło energii. Od tej chwili życie dziewczyny wywraca się do góry nogami.

Patrick O'Neill (scenariusz) i James Mangold (reżyseria) nie proponują niczego nadzwyczajnego, za to sumiennie (lub jak kto woli bezczelnie) czerpią z klasyki szpiegowskiego gatunku - od Bonda po "Mission Impossible". Trochę widowiskowych pościgów (m.in. w czasie corridy), nieco walk (np. przy dźwiękach Gotan Project), wybuchy, wycieczka do Europy, scena w pociągu, scena z helikopterem a nawet ostrzeliwanie maleńkiej wyspy. Do wyboru do koloru, jedna bardziej nieprawdopodobna scena za drugą. Czysta przyjemność. Może mogliby sobie darować nadmierne gmatwanie całej sprawy i wydłużanie całości jakby na siłę, ale Cruise i Diaz umilają dłużyzny. On jest (jak zwykle) chłopięco uroczy, bohaterski i zabawny, ona (jak zwykle) histeryczno-rozkoszna.

"Wybuchowa para" to solidna porcja całkiem wesołej rozrywki. Ni mniej, ni więcej. Wystarczająco, by zrelaksować się w chłodnym kinie.
Joanna Moreno | Imperial - Cinepix