Czasem chciało by się czegoś więcej od życia. Z takim podejściem na "Opętanych" lepiej się nie wybierać. Dzieło Brecka Eisnera jest bardzo proste i oparte na sprawdzonych patentach. Ale właśnie przez to, niczym Mamoniowe piosenki, może się podobać.

Ogden Marsh, w którym rozgrywa się akcja, to niewielkie miasteczko, gdzie wszyscy znają się po imieniu a życie upływa na oglądaniu szkolnych rozgrywek sportowych. Sielską egzystencję przerywa jeden z mieszkańców, który bezceremonialnie wkracza na boisko z karabinem w dłoni. Wkrótce i sąsiedzi zaczynają zachowywać się agresywnie. Chociaż zmyślny szeryf z zaradnym zastępcą szybko rozwiązują zagadkę, jest już za późno.

No cóż. Nie jest to kino najwyższych lotów, ale i do takiego nie aspiruje. Remake obrazu George'a A. Romero z 1973 roku to typowy film klasy B. Thriller z horrorowymi zapędami, gdzie tytułowi opętani wyglądają jak zombie. Dialogi są straszne, acz nie w tym znaczeniu, w jakim powinny. Momentów, które sprawią, że podskoczymy na fotelu niewiele, a niektóre sceny, które mają przerażać, wywołują śmiech (pędząca na męskie krocze piła w prosektorium). Zgodnie z obowiązującą modą, trup ściele się gęsto, krew leje strumieniami a całość jest potwornie nieprawdopodobna. Do tego mamy nieco ponad półtorej godziny krzyków, bieganiny, strzelaniny i rządowy spisek. Tempo jest co prawda nierówne, ale nudzić się nikt raczej nie będzie, choć z nerwów paznokci też nie poobgryza. Czasem trzeba jednak popatrzeć, jak jeden dzielny człowiek ze swą ciężarną żoną pokonują hordy żądnych krwi szaleńców a na dodatek system.

...a przynajmniej tak im się wydaje.

Joanna Moreno | monolith