"Wyspa tajemnic" to dzieło prawie doskonale. Ale jak wiemy, "prawie" robi dużą różnicę.


Akcja rozgrywa się w czasie zimnej wojny. Bohaterem obrazu jest Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio), który wraz z partnerem (Mark Ruffalo) przybywa na tytułową wyspę, siedzibę szpitala dla obłąkanych kryminalistów. Panowie mają zbadać sprawę tajemniczego zaginięcia jednej z pacjentek. W czasie śledztwa Ted zaczyna podejrzewać, iż zakład jest przykrywką dla medycznych eksperymentów.

Scenariusz jest genialny. Aktorzy bez zarzutu (zarówno wyżej wymienieni jak i Ben Kingsley). Cudowne zdjęcia. Fantastyczne zakończenie. Co więcej, film ma niezwykły, nerwowy klimat thrillera ocierającego się horror. Do tego dochodzą interesujące psychologiczne aspekty. Co więc zawiodło? Nadgorliwość i artystyczne ambicje. Najnowsze dzieło Martina Scorsese byłoby idealne, gdyby wyciąć zeń sceny retrospekcji i sennych wizji głównego bohatera, a właściwie inaczej je nakręcić. Nie chodzi bowiem o to, że w ogóle zostały zamieszczone, gdyż dla zrozumienia fabuły są niezbędne, problem w tym, jak zostały zrealizowane. Scorsese ucieka się do banalnych mających wywołać poruszenie sztuczek. Zamiast sugestywnych niedomówień, które byłyby bardziej na miejscu, dostajemy efekciarstwo typu ożywające trupy, spalająca się do popiołu kobieta, ociekające krwią dzieci. Sekwencje są często piękne wizualnie, niestety - mówiąc kolokwialnie - wybijają z rytmu, szczególnie, że niektóre są kilkakrotnie powielane. Po prostu, owe "fantastyczne" fragmenty burzą tak misternie kreowaną atmosferę. Odrobinę przesadzam, ale to tak jakby oglądać stare obrazy Davida Finchera przeplatane reklamami. Filmy nadal będą robić wrażenie, ale wiadomo, że bez "przerywników" wywracają mózg do góry nogami.

Taka właśnie mogła być "Wyspa tajemnic". Sam główny wątek, nazwijmy go kryminalno-sensacyjnym, jest bowiem kapitalny. Reżyser przebiegle zwodzi widza, wielokrotnie zaskakuje, manipuluje, doprowadzając do przyjemnej dezorientacji. Znakomicie buduje napięcie, pięknie zagęszcza akcję, stwarzając schizofreniczno-paranoiczny klimat. Poza tym to Martin Scorsese, więc poniżej pewnego poziomu jego dzieła nie schodzą a to do najsłabszych zdecydowanie nie należy.

To dobry film, chwilami nawet bardzo dobry. Nie mogę się jednak oprzeć wrażeniu, że gdyby był bardziej surowy, prostszy w formie, miałby niespotykaną siłę rażenia.

Joanna Moreno | UIP