cinema.pl Artykuły

środa, 16 wrzesień 2020 14:10

Nowy sezon Teatru Telewizji

Napisane przez 
Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Opublikuj na FacebookOpublikuj na Google BookmarksOpublikuj na Twitter

Teatr Telewizji zaprasza widzów w wyjątkową podróż teatralną, od komedii przez groteskę, komedię kryminalną, aż po tragedie i dramaty historyczne.  Wśród nich dzieła w reżyserii m.in.: Bodo Koxa, Zbigniewa Lesienia, Andrzeja Barańskiego, Andrzeja Strzeleckiego. W tym sezonie Teatr Telewizji przygotuje aż 25 premier, które widzowie będą mogli obejrzeć w TVP1, TVP Kultura, TVP Polonia, TVP ABC oraz na vod.tvp.pl.

Premiera: TVP1, 21 września 2020 

Marek Kochan

TRÓJKĄT BERMUDZKI

reżyseria: Bodo Kox, zdjęcia: Arkadiusz Tomiak, scenografia: Wojciech Żogała, kostiumy: Katarzyna Adamczyk, montaż: Milenia Fiedler, opracowanie muzyczne: Joanna Fidos 

obsada: Radosław Pazura (Mirosław), Cezary Pazura (Radomir), Anna Karczmarczyk (Piękna Pani).

Marek Kochan w swojej komedii o trójce rozbitków uratowanych z katastrofy samolotowej próbuje dotknąć jednego z najważniejszych sporów ostatnich lat w Polsce. W okolicach Bermudów, na niezamieszkanej wyspie, rozbija się samolot pasażerski. Z katastrofy lotniczej cało wychodzą tylko Mirosław i Radomir. Obaj w średnim wieku. Motywem powracającym w ich wypowiedziach jest katastrofa samolotu, którą przeżyli. Na wyspie objawia się malkontencki charakter Mirosława, Radomir powoli staje się obiektem jego kpin i drwin. Mirosław pragnie zwiedzać zabytki kultury prekolumbijskiej, która ma być dla niego natchnieniem. Ma się za lepszego od Radomira i odmawia współpracy przy budowie tratwy ratunkowej. Radomir chce się ratować i jest gotowy do działania, za to Mirosławowi na tym nie zależy. Wymyśla ciągle nowe drwiny i pretensje. Żongluje motywami z polskiej kultury i nabija się ze wszystkich świętości. Mirosław śni o ludobójstwie. Budzi się z krzykiem, który jest parafrazą kwestii Pana Młodego z Wesela Stanisława Wyspiańskiego. Nagle rozbitkom ukazuje się Piękna Pani i Mirosław zmienia zdanie przystępując do planu ratunkowego Radomira. Wspólnie budują tratwę, jednak pierwsze wodowanie nie udaje się. Obaj chcą zrobić dobre wrażenie na Pięknej Pani i rywalizują o względy jedynej kobiety na wyspie. Pewnego dnia kobieta budzi się, a Mirosława nigdzie nie ma. Radomir rzuca się na Piękną Panią, gdy na wyspie pojawiają się piraci.

„Podczas lektury tekstu Marka Kochana odniosłem wrażenie, że jest on satyrycznym opisem obecnej sytuacji społecznej w Polsce, gdzie dwa zwaśnione obozy, zamiast poświęcać swoją energię na rzecz współpracy, trwonią ją na spory i wzajemne, bolesne złośliwości” - powiedział reżyser spektaklu Bodo Kox.

Bodo Kox - reżyser filmowy i telewizyjny, scenarzysta, aktor. Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim. Studiował także na Wydziale Reżyserii Filmowej i Telewizyjnej PWSFTViT w Łodzi, a także w Wajda School w Warszawie. Napisał i wyreżyserował m.in.: „Sobowtóra” (2005), „Nie panikuj” (2007), wielokrotnie nagradzaną „Dziewczynę z szafy” (2012), „Człowieka z magicznym pudełkiem” (2017). Zrealizował seriale: „2XL” (2013) oraz „Ludzi i Bogów” dla Telewizji Polskiej. Jego debiutem reżyserskim w Teatrze Telewizji była „Amazonia” Michała Walczaka (2015).

 

Premiera: TVP1, 5 października 2020 

Iwona Rusek

HALO, HALO, TU MÓWI WARSZAWA

Reżyseria: Ewa Małecki, zdjęcia: Wojciech Suleżycki, scenografia: Arkadiusz Kośmider, kostiumy: Agnieszka Kaczyńska, muzyka: Grzegorz Łapiński, opracowanie muzyczne: Joanna Badełek, dźwięk: Wojciech Ślusarz , Marcin Kijo, montaż: Jakub Motylewski.

Obsada: Sambor Czarnota (Konrad Libicki), Sławomir Grzymkowski (Piotr Górecki), Adam Cywka (Edmund Rudnicki), Anna Grycewicz (Maria Żebrowska), Agnieszka Skrzypczak (Maria Stpiczyńska), Aleksandra Domańska (Joanna Poraska), Justyna Kowalska (Nelly Horecka), Otar Saralidze (Józef Małgorzewski), Piotr Piksa (Zbigniew Świętochowski), Mateusz Weber (Jeremi Przybora), Krzysztof Szczepaniak (Jerzy Wasowski), Przemysław Bluszcz (Stefan Starzyński), Szymon Mysłakowski (Wacław Lipiński), Piotr Bajtlik (Michał Jaworski), Eryk Kulm (Władysław Szpilman), Arkadiusz Brykalski (Roman Umiastowski), Marcel Sabat (Oficer Wermachtu).

Debiut reżyserski Ewy Małecki w Teatrze Telewizji. „Halo, halo, tu mówi Warszawa” ukazuje rolę, jaką we wrześniu 1939 roku, w oblężonej przez Niemców Warszawie odegrało Polskie Radio. Dla autorki tekstu Iwony Rusek wydarzenia historyczne z września 1939 roku posłużyły za kanwę dla fabuły oraz emocjonalnej struktury scenariusza. Jego kompozycja skupia się wokół trzech etapów obrony Warszawy, wpisanych w rytm pracy Polskiego Radia. Wielcy ludzie i ich nieśmiertelne, bo duchowe dzieło, stanowią oś spektaklu, a jego tłem jest życie, które wystawiło bohaterów na najwyższą próbę. Na tle dramatycznych zdarzeń poznajemy postaci które w tym czasie stawały się mocarzami ducha oraz budowniczymi narodowej wspólnoty. Do nich bez wątpienia należeli: prezydent Stefan Starzyński, płk. Wacław Lipiński (szef propagandy Dowództwa Obrony Warszawy) oraz pracownicy radia, m. in. Edmund Rudnicki, Maria Stpiczyńska, Józef Małgorzewski, Jeremi Przybora, Jerzy Wasowski, Zbigniew Świętochowski. Ich zaangażowanie, a przede wszystkim poczucie obowiązku sprawiły, że Polskie Radio stało się źródłem siły moralnej i duchowej walczącej stolicy oraz jej mieszkańców. Ale nie tylko. Do siedziby na Zielnej 25 przybywali ludzie kultury oraz artyści, którzy wśród huku bomb i morderczego ostrzału recytowali poezję, czytali prozę i dawali koncerty „na żywo”. Gdy 23 września na Powiślu została uszkodzona Elektrownia i radio umilkło to pracownicy, mimo ostrzału, pogarszającej się sytuacji i ciężkich nalotów, trwali na swoich stanowiskach aż do 30 września, wierząc, że lada chwila popłynie prąd, a oni wrócą do pracy. Kiedy okazało się to niemożliwe, po raz ostatni uruchomili krótkofalówkę. „Halo, halo, czy nas słyszycie? To nasz ostatni komunikat. Niech żyje Polska!”  - popłynęło w eter, chwilę później do radia weszli Niemcy.

Spektakl „Halo, halo, tu mówi Warszawa” jest ukazanie idei, wokół której zjednoczyli się we wrześniu 1939 roku bohaterowie. Jak mówił w jednym ze swoich ostatnich przemówień Stefan Starzyński: „My jesteśmy narodem żywym. Narodem, który z pokolenia w pokolenie przekazywał będzie siłę i potęgę naszego ducha, który będzie się odbudowywał jak dawniej z barbarzyńskich najazdów i zniszczeń, który zniesie te zniszczenia”. 

Ewa Małecki - absolwentka wiedzy o kulturze w Katedrze Filologii Polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz reżyserii na Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Reżyseruje spektakle, czytania sceniczne, słuchowiska oraz formy wizualne. Do tej pory współpracowała między innymi z Teatrem Polskiego Radia, Teatrem Dramatycznym m. st. Warszawy, Teatrem Śląskim, Teatrem Nowym w Poznaniu, Teatrem Studio w Warszawie, Muzeum Narodowym w Warszawie. Jej debiut reżyserski w pracy z kamerą, spektakl na podstawie dramatu Moniki Siary „Widok z mojego balkonu”, wyprodukowany w WFDiF, był nagrodzony za reżyserię podczas TEATROTEKAFEST 2019 oraz został uhonorowany Gold Remi na WORLDFEST HOUSTON 2020, a Wojciech Majcherek na łamach czasopisma „Teatr” (9/2019) uznał go za najciekawszy debiut reżyserski sezonu. Interesuje ją psychologia, przede wszystkim mechanizmy obronne oraz teoria postpamięci i przepracowywania osobistych i grupowych (rodzinnych, klasowych, narodowościowych) traum. Do przedstawień wprowadza elementy teatru fizycznego oraz tańca. Jej ulubiona poetyka to realizm magiczny. Spektakl „Halo, halo tu mówi Warszawa” jest jej debiutem w Teatrze Telewizji.

Premiera TVP1, 19 października 2020 

MARIAN HEMAR

CUD BIEDNYCH LUDZI

Scenariusz telewizyjny i reżyseria: Zbigniew Lesień, zdjęcia: Piotr Śliskowski, scenografia: Tomasz Bartczak, kostiumy: Teresa Piwońska, muzyka: Michał Lorenc, montaż: Tomasz Stefański, dźwięk: Marcin Jachyra.

Obsada: Rafał Fudalej (Józef Bylejak), Małgorzata Rożniatowska  (Elżbieta Majewska – Grzegorzowa), Kama Kowalewska (Anna), Klaudia Kleina (Teresa), Krystyna Tkacz (Sąsiadka), Krystyna Horodyńska (Dozorczyni), Mariusz Kilian (Michał), Zdzisław Wardejn (Sędzia Śledczy), Zbigniew Waleryś (Ksiądz), Jerzy Zelnik (Minister Sprawiedliwości), Stanisław Brudny (Zakrystian), Krzysztof Wakuliński (Prokurator), Maciej Tomaszewski (Obrońca), Michał Lesień (Lekarz), Krzysztof Kuliński (Prezes Sądu), Andrzej Ogłoza (Aplikant) i inni.

„Cud biednych ludzi” przedstawia problem moralny i konflikt, jaki może powstać przy zderzeniu racjonalności i wiary, prawa kodeksu z prawem, jakie dyktuje miłość bliźniego. To tragiczne zderzenie pomiędzy logiką prawa a wielką potrzebą cudu powoduje, że tekst Hemara jest dramatem o uniwersalnym charakterze, który zachowuje wciąż swą aktualność.

Główny bohater Józef Bylejak porzuca pracę, gdyż musi poświęcić się opiece nad swą sparaliżowaną małżonką. Żarliwie modli się o zdrowie żony do jej patronki, św. Teresy. Pewnego dnia wraca do domu z perłami zdjętymi z posągu św. Teresy w kościele parafialnym. Oświadcza, że zdarzył się cud: sama święta kazała mu wziąć klejnoty i leczyć żonę - Teresa odzyskała władzę w nogach. Czy zdarzył się cud, czy była to zwykła kradzież? Wszystko się komplikuje, kiedy proboszcz oświadcza, że przed laty sprzedał prawdziwe perły, by pomóc biednym parafianom. Józef przyznaje się do kradzieży, staje przed sądem, a żonę znowu dosiega paraliż. W logice wiary mamy do czynienia z cudem, w logice prawa z przestępstwem - cud i kradzież są elementami dwóch zupełnie różnych porządków.  Zdaje się, że głęboka wiara Józefa i jego motywacja usprawiedliwiają kradzież. Przecież chciał uzdrowić żonę, a perły wziął pewien, że jest to dar od świętej. Ale precedens w postaci ułaskawienia kradzieży, godzi w podstawy funkcjonowania państwa prawa. Wyrozumiały sędzia może wprawdzie wydać łagodny wyrok, ale czy łagodny wyrok jest równoznaczny z miłosierdziem? Miłosierdzie to bowiem coś więcej, niż tylko łagodna kara. Zgodnie z przesłaniem sztuki miłosierdzie to zawieszenie prawa i całego porządku społecznego, tylko po to, aby uratować jednostkę. To, co niemożliwe wśród ludzi, wydaje się naturalne dla Księdza, człowieka zupełnie oddanego Bogu. Sztuka nie pokazuje wyroku jaki zapadnie w sprawie Józefa. Ten wyrok widzowie w zgodzie ze swoim sercem muszą wydać sami.

Sztuka jest uznawana za najlepszy z pięciu utworów dramatycznych Mariana Hemara (1901-1972), poety, prozaika, komediopisarza, satyryka, autora ok. 3 tysięcy piosenek, tłumacza Szekspira i Horacjusza. W Polsce utwór Hemara jest praktycznie nieznany - premiera teatralna Cudu... była planowana na październik 1939. W latach powojennych cała twórczość Hemara objęta została cenzurą. Sztuka była zatem wystawiona najpierw w tłumaczeniu w Irlandii, Wielkiej Brytanii i Francji, a w języku polskim została zagrana po raz pierwszy w 1960 roku jako słuchowisko w Radiu Wolna Europa. 

Zbigniew Lesień - aktor teatralny i filmowy, reżyser. Absolwent Wydziału Aktorskiego PWSFTViT (1971) w Łodzi. Przez 20 lat był wykładowcą PWST we Wrocławiu. Aktor Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1970–1973, w latach 1991–1994 jego dyrektor naczelny i artystyczny) oraz teatrów wrocławskich: Współczesnego (1973–1975; w latach 1994–1998 także dyrektor naczelny i artystyczny), Polskiego (1975–1987), Rozrywki (1987–1991; dyrektor artystyczny).

Przez 20 lat był wykładowcą PWST we Wrocławiu. Zagrał kilkadziesiat ról teatralnych, m.in. Sawę we Śnie srebrnym Salomei J.Słowackiego (Nagroda Aktorska Kaliskich Spotkań Teatralnych 1970), Poetę w Weselu S.Wyspiańskiego (1981), tytułową rolę w Sztukmistrzu z Lublina I.Singera (Nagroda Aktorska Kaliskich Spotkań Teatralnych 1993), McMurphy'ego w Locie nad kukułczym gniazdem wg powieści K.Keseya (1995). W swoim dorobku ma także role w Teatrze Telewizji, m.in. w Nocach i dniach M. Dąbrowskiej (1971), Świadku oskarżenia R. Chandlera (1980), Mary Stuart W. Hildesheimera (2003),  Aferze mięsnej J. Dymka i R. Mellera (2007), Operacji Reszka W. Kuligowskiego (2010) i Mocku M. Krajewskiego. W 1985 r. zajął się reżyserią teatralną i wystawił kilkanaście spektakli, m.in. Żegnaj Judaszu I. Iredyńskiego (1985), Antygonę w Nowym Jorku J. Głowackiego (1995), Łysą śpiewaczkę E. Ionesco (2003), Motyle są wolne L. Gershe (2013). Jest również autorem telewizyjnych programów rozrywkowych (m.in. Wesoła gromadka Artusa, Hrabia Tunio, Pero-Pero). W 2016 r. zrealizował dla Telewizji Polskiej widowisko muzyczne Wesele w Kurnej Chacie, a rok później - Hotel Nostalgia. Reżyser spektaklu Teatru Telewizji Czapa, czyli śmierć na raty (2019)

 

Premiera: TVP1, 9 listopada 2020 

Maciej Wojtyszko

NI Z TEGO, NI Z OWEGO

Reżyseria: Maciej Wojtyszko, zdjęcia: Grzegorz Kędzierski, scenografia: Wojciech Stefaniak, kostiumy: Zuzanna Markiewicz, montaż: Paweł Wróbel, Anna Krubska, muzyka: Piotr Moss.

Obsada: Monika Buchowiec (Maria Juszkiewiczowa), Maria Gudejko (Aleksandra Szczerbińska), Mariusz Ostrowski (Józef Piłsudski), Dariusz Kowalski (Roman Dmowski), Bartosz Turzyński (Bolesław Wieniawa-Długoszowski) Riho Okuno (Gejsza), Alicja Pietras (Wandeczka)

Kameralny dramat ukazujący sylwetki dwóch najważniejszych ojców polskiej niepodległości - Romana Dmowskiego i Józefa Piłsudskiego poprzez pryzmat trudnych relacji męsko-damskich, ale i konfliktów światopoglądowych. Akcja utworu rozgrywa się na przestrzeni dwudziestu kilku lat. Rozciąga się od 1892 do listopada 1920 roku. Rozpisany na dwanaście scen prezentuje dwie różne koncepcje odzyskania Niepodległości, wyrosłe z innych światopoglądów obu bohaterów, kochających w dodatku tę samą kobietę. Maria wybrała w końcu Józefa i została jego żoną. Maciej Wojtyszko pokazuje jednak, że dla walki o Niepodległość potrafili oni powściągnąć uczucia i przekroczyć własną dumę, ceniąc w sobie nawzajem determinację w kwestii walki o wolność ojczyzny i absolutne oddanie tej sprawie. Dramat prezentuje też drugą miłość życia Józefa Piłsudskiego - Aleksandrę. Dzięki wpisaniu osobistych wątków z życia obu mężczyzn w bieg wydarzeń politycznych, autor przekazuje solidną wiedzę o namiętnościach i źródłach konfliktu pomiędzy dwoma najważniejszymi graczami przedwojennej sceny politycznej. Utwór nawiązuje zarazem do współczesności, pokazując historyczne korzenie dzisiejszych konfliktów i sprawiedliwie prezentując oba nurty myślenia o Polsce.   

Premiera TVP1, 23 listopada 2020

BADYLE

na podstawie opowiadań Tadeusza Różewicza „Ta stara cholera” i „Na placówce dyplomatycznej” oraz opowiadania Marka Gajdzińskiego „Matka jest jedyna?”

Scenariusz i reżyseria: Andrzej Barański, zdjęcia: Grzegorz Kędzierski, scenografia:  Andrzej Haliński, kostiumy: Katarzyna Morawska, muzyka: Henryk Kuźniak, montaż: Milenia Fiedler

Obsada: Ewa Dałkowska (Matka Pierwsza, Matka Druga, Babina), Radosław Pazura (Obcy Pierwszy, Syn Drugi, Przemek), Edyta Olszówka (Synowa Pierwsza, Synowa Druga, Ona-Córka), Andrzej Mastalerz (Obcy Drugi, Syn Pierwszy, Amerykanin) i inni.

Andrzej Barański powraca po trzynastu latach do Teatru Telewizji adaptacją tekstów Tadeusza Różewicza i Marka Gajdzińskiego „Badyle”. Jest to wzruszający scenariusz o losie starych kobiet-matek zepchniętych na margines życia społecznego, odrzuconych przez własne dzieci, zagubionych w świecie i przeżywających gorycz samotności. Powstał on z połączenia dwóch opowiadań Tadeusza Różewicza: „Ta stara cholera” i „Na placówce dyplomatycznej” oraz opowiadania Marka Gajdzińskiego „Matka jest jedna?”. Wszystkie trzy łączy temat stosunku dzieci do ich starych rodziców. Nie jest to problem nowy, ale w naszych czasach zyskał nową wagę, gdyż nie przystaje do poziomu współczesnej cywilizacji. A jednak w obecnej rzeczywistości znęcanie się nad najbliższym człowiekiem, jakim jest stara matka, nie jest przypadkiem rzadkim i ma różne odmiany represji. Dlatego mówienie o tym poprzez sztukę ma ważne znaczenie społeczne. Obydwa opowiadania Tadeusza Różewicza cechuje realizm i wielka wrażliwość na krzywdę. Mimo pozornego spokoju narracji, Różewicz chciał wstrząsnąć czytelnikiem, wskazując na źródło zła, którym jest zanik empatii na wszystkich poziomach społeczeństwa. Okrutny dla swojej matki jest prymitywny syn i jego żona, ale równie okrutny, chociaż w inny sposób, jest dla matki syn wykształcony i jego wykształcona małżonka. Również opowiadanie Marka Gajdzińskiego cechuje wysoki poziom literacki. Autor znalazł niezwykle pomysłową i współczesną formę dla ukazania rozpaczy matki, której syn nie chce; a odsunięta na bok kobieta uparcie, co kilka dni, pokonuje pieszo kilka kilometrów, żeby choć przez chwilę pobyć w kręgu rodzinnym.

Reżyser znany jest ze swoich wcześniejszych realizacji podejmujących problematykę polskiej prowincji i umiejętnie tę polską prowincję obrazuje (powolny rytm życia, prostota codzienności, wpisanie pojedynczego losu w odwieczny porządek) daje gwarancję na wydobycie ze scenariusza nie tylko tkwiącej w nim poetyckości i liryzmu, ale przede wszystkim głębokiego dramatu i ponadczasowej refleksji filozoficznej.

 

Andrzej Barański - reżyser filmowy, teatralny i telewizyjny, scenarzysta. Absolwent Wydziału Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (1973). Znany jest z produkcji podejmujących problematykę polskiej prowincji, obrazów uderzających w tony liryczne, ale też z odcieniami refleksyjnymi i filozoficznymi, czasem pojawiają się w nich wątki autobiograficzne. W niektórych filmach sięga Barański do poetyki absurdu. Zadebiutował średniometrażowym filmem telewizyjnym „W domu” (1975), uhonorowanym m.in. Złotym Ekranem oraz nagrodą za debiut w Gdańsku wnikliwym studium małżeństwa mieszkającego na prowincji, dla którego jedynym sensem życia stają się wieści nadchodzące od syna studiującego w mieście. Na prowincji rozgrywa się większość filmów Barańskiego: dwa zainspirowane książkami Waldemara Siemińskiego – osadzony w czasach stalinowskich „Niech cię odleci mara” (1982; Syrenka Warszawska) oraz przejmujący portret tytułowej 60-letniej „Kobiety z prowincji” (1984; Syrenka Warszawska oraz nagrody w Berlinie i Gdańsku), a także „Kramarz” (1990), ekranizacja pamiętnikarskiej prozy Edwarda Kozieła, „Nad rzeką, której nie ma” (1991; nagrody w Gdyni i Tarnowie) – pełna poezji i nostalgii adaptacja znanego opowiadania Stanisława Czycza, czy „Księstwo” (2011), zainspirowane literaturą Zdzisława Masternaka. Na szczególną uwagę zasługują ponadto: zrealizowane z dużym rozmachem inscenizacyjnym, wycyzelowane plastycznie, rozgrywające się w czarownym Kazimierzu Dolnym „Dwa księżyce” (1993; Syrenka Warszawska, Złota Taśma), adaptacja prozy Marii Kuncewiczowej, oraz stojące jakby na drugim biegunie estetycznym, ascetyczne, ale przepełnione emocjami „Parę osób, mały czas” (2005; nagrody w Karlowych Warach i Gdyni), subtelna historia przyjaźni i współpracy genialnego poety Mirona Białoszewskiego i jego niewidomej sekretarki Jadwigi Stańczakowej, autorki „Dziennika we dwoje”, pierwowzoru literackiego filmu. Andrzej Barański równolegle bowiem z realizacją filmów fabularnych uprawia kino dokumentalne, oświatowe oraz animowane. Laureat m.in. Odznaki za Zasługi dla Miasta Łodzi, przyznanej przez Radę Miejską za dokonania filmowe (1998), nagrody za całokształt twórczości na VII Festiwalu Filmowym „Vitae Valor” w Tarnowie (2007), odznaczony Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze – Gloria Artis (2011). 

Premiera TVP1, 14 grudnia 2020

Robert Miękus, Sławomir Koper

CENA WŁADZY

Reżyseria: Arkadiusz Biedrzycki, zdjęcia: Robert Lis, scenografia: Justyna Elminowska, kostiumy: Małgorzata Śmigielska, muzyka: Antoni Wojnar.

Obsada: Wojciech Kalarus (Gomułka), Zbigniew Stryj (Edward Gierek), Józef Cyrankiewicz (Rafał Królikowski), Jacek Król (Franciszek Szlachcic), Karol Pocheć (Mieczysław Moczar), Marcin Bosak (gen. Wojciech Jaruzelski), Jarosława Boberek (Stanisław Kania), Agnieszka Przepiórska (Barbara Jaruzelska), Diana Kadłubowska (Krystyna Tempska), Monika Babula (Stanisława Gierek), Andrzej Andrzejewski (gen. Grzegorz Korczyński), Szymon Nowak (Józef Tejchma), Cezary Łukaszewicz (płk. Czesław Kiszczak), Łukasz Lewandowski (Edward Babiuch), Małgorzata Puzio-Miękus (sekretarka W. Gomułki), Modest Ruciński (Zenon Kliszko), Paweł Koślik (gen. Bogusław Chocha), Jacek Lenartowicz (ambasador ZSRR), Fabian Kocięcki (kierowca) i inni.

„Cena władzy” to spektakl ukazujący kulisy kryzysu politycznego na najwyższych szczeblach władzy w Polsce w grudniu 1970. Opowiada o dramatycznych dniach, które przesądziły o upadku Władysława Gomułki i przejęciu sterów państwa przez Edwarda Gierka. Wydarzenia grudniowe są pokazane z perspektywy bezwzględnej rozgrywki politycznej, w której ludzkie losy i troska o społeczeństwo znajdują się na drugim planie. Opowieść scenarzystów Roberta Miękusa i Sławomira Kopra, jest oparta na faktach, chociaż wielu szczegółów wydarzeń autorzy nie są w stanie dokładnie zrekonstruować. Tworzą własną interpretację odwołującą się do bardzo prawdopodobnych przypuszczeń i pokrywających się w dużej mierze z ustaleniami historyków. Ambicją autorów było zrealizowanie thrillera politycznego, pełnego napięcia i niedomówień, rozgrywającego się w klaustrofobicznych gabinetach pomiędzy najważniejszymi graczami ze sceny politycznej ówczesnego PRL . Wydarzenia grudniowe są dla twórców pretekstem do pokazania, jaka jest cena władzy, jak jej żądza może zdeformować ludzką psychikę, uzależnić i odebrać zdrowy rozsadek. Z jednej strony mamy tego, który tę władzę traci, Władysława Gomułkę. Osamotnionego, despotycznego, pozbawionego kontaktu z rzeczywistością, sfrustrowanego choleryka, który nie widzi, że jego czas minął. Z drugiej strony - tego, który po tę władzę sięga, Edwarda Gierka. Wprawdzie jeszcze się wahającego, ale w sumie bezwzględnego stratega, który wie czego chce. W tę walkę o władzę zamieszani są najwyżsi członkowie Biura Politycznego, którzy z błogosławieństwem Moskwy i poparciem wojska wykorzystują krwawe zamieszki na Wybrzeżu, by zorganizować spisek przeciwko dotychczasowemu I Sekretarzowi PZPR. Do przejęcia „tronu” jest jednak przynajmniej dwóch kandydatów, zatem walka odbywa się na kilku płaszczyznach i nie zawsze wiadomo, kto jest kim i po której stoi stronie. Oczywiście dobro państwa nie ma dla tych ludzi żadnego znaczenia, liczy się tylko to ile mogą w tej rozgrywce ugrać dla siebie.

Arkadiusz Biedrzycki - reżyser i scenarzysta, absolwent polonistyki i filmoznawstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, Wydziału Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach oraz Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy. W trakcie studiów filmowych zrealizował kilka krótkich metraży, m.in. „Erratę”, „Źle nam z oczu patrzy”, „Staje się”, „Żabi Król”, które zdobyły wyróżnienia na wielu międzynarodowych festiwalach. Po studiach rozwijał własne projekty fabularne na międzyuczelnianych programach dewelopmentowych, takich jak Passion to Market 2009 (La Fémis, NFTS, PWSTiF), Talent Lab 2013 (RIFF Reykjavík) czy ScriptEast 2018 (Berlinale, Festival de Cannes). Dzięki programom debiutanckim Studia Munka udało mu się zrealizować dwa filmy: „Krajobraz nizinny z kołyską” oraz „Częstotliwość drgań”, które podobnie jak jego etiudy szkolne zdobyły szereg wyróżnień na branżowych festiwalach. Był stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2014), a także Fundacji Nipkowa w Berlinie (2017), wspierającej najzdolniejszych młodych twórców europejskich. W 2018 roku wyreżyserował w ramach projektu Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych TEATROTEKA swój pierwszy telewizyjny spektakl teatralny „Słabi” na podstawie sztuki Magdaleny Drab, nagrodzony podczas 3-ciej edycji festiwalu TEATROTEKAFEST (2019) za reżyserię, zdjęcia, muzykę i główną rolę kobiecą.

Spektakl „Cena władzy” jest jego debiutem w Teatrze Telewizji.

Premiera TVP1, 11 stycznia 2021

Robert Urbański

KOKOLOBOLO, CZYLI OPOWIEŚĆ O PRZYPADKACH ŚLEPEGO MAKSA I SZAI MAGNATA

Reżyseria: Michał Szcześniak

Opowieść gangsterska inspirowana faktami. Miejsce akcji: Łódź, Bałuty, szynk-spelunka pod nazwą Kokolobolo u zbiegu ulic Wschodniej i Pomorskiej. Czas akcji: okres ok. 20, lata przedwojenne i wojenne do 1945. Główni bohaterowie: Ślepy Maks i Szaja Magnat -rywalizujący ze sobą przywódcy gangu.

Narrator: Żyd Wieczny Tułacz

Przedwojenna, wielokulturowa Łódź, którą zamieszkiwali Polacy, Żydzi, Niemcy i Rosjanie.

Ślepy Maks – Menachem Bornsztajn, postać autentyczna, legenda tamtych czasów, to przywódca żydowskiego półświatka, łódzki Al Capone, przestępca, któremu zdarzało się bezinteresownie pomagać biednym. Szaja Magnat, równie barwna, nietuzinkowa a zarazem tragiczna postać – zginął zamęczony przez gestapo. „Kokolobolo” jest tekstem o młodych, beznadziejnie biednych chłopcach z owianych złą sławą Bałut. Klasyczną „historią gangsterów”, chłopców bez szans, którzy niespodziewanie robią zawrotną złodziejską karierę. Równie niespodziewanie dosięgnie ich jednak katastrofa wojny. Będzie to opowieść o ich bardzo krótkich życiach, szybkich, dramatycznych wyborach i końcach. Portret przeznaczenia. W szerszym kontekście „Кokolobolo” to studium ich panien, ofiar i oprawców, ich miłości i przyjaźni, ich uwięzienia w getcie i poszukiwania odpowiedzi, jak nadać życiu skazanemu na katastrofę sens: uciec?, kochać?, pomagać innym?, jak pomóc sobie? 

Każda z postaci dramatu staje się częścią portretu przeznaczenia i karmy całej grupy Żydów w Litzmannstadt Ghetto i Łódzkim Gettcie. Łódzkich chłopców z Bałut i tych, którzy od nich byli wtedy zależni: znów ich ofiar, dziewczyn i katów. Jest to taki mały ekosystem, który obserwujemy pod szkłem powiększającym.

Michał Szcześniak (ur. 1982) – reżyser, scenarzysta, pisarz, dziennikarz, członek SFP, od 2015 przewodniczący Koła Młodych Stowarzyszenia. Filmografia: „Fisheye” (2020), „Porwać się na Życie” (2017)– spektakl telewizyjny (Teatroteka), „Spitsbergen” (2017), „Złomowisko pl” (2015-2019) – serial dokumentalny, „Galeria” (2014), „Szaszka, Saszka” (2011), „Łódka” (2007).

 

Premiera TVP1, 2021

Polly Stenham

TAMTA TWARZ

Przekład: Klaudyna Rozhin, reżyseria: Agnieszka Lipiec-Wróblewska, zdjęcia: Wojciech Staroń, scenografia: Agnieszka Zawadowska

Obsada: w przygotowaniu

Poruszający, dojrzały i głęboki dramat o rozpadzie rodziny, w której nadwerężone zostały osobiste relacje i odwrócone zwyczajowe role. Dzieci zastępują nieobecnych rodziców i niestety nie potrafią w narzuconych sytuacjach poradzić sobie z emocjami. Autorka przedstawia bardzo bogaty świat, w którym oprócz nieszczęścia, samotności, niespełnienia jest także miejsce na miłość i nadzieję. Być może w nowych dramatycznych okolicznościach zerwane więzi będą się mogły odrodzić? Martha od lat jest alkoholiczką. Samotnie wychowuje dwoje dzieci. Mąż zostawił ją dla skośnookiej kochanki. Opiekuje się nią syn, osiemnastoletni Henry. Jej 15-letnia córka Mia przejawia agresywne, aspołeczne zachowania. Dzieci nienawidzą ojca. Czują się przez niego zdradzone i opuszczone. Niestety matka obecna fizycznie, staje się nieobecna umysłem i duchem – coraz bardziej popada w chorobę alkoholową. Miedzy nią i synem Henrym nawiązała się dwuznaczna relacja - toksyczny związek, w którym matka całkowicie uzależniła syna od siebie. Henry zdaje sobie sprawę z manipulacji, jakim jest poddawany. Martha obiecała synowi, że dobrowolnie pójdzie na odwyk, ale wszelkimi sposobami stara się do tego nie dopuścić. Ojciec widząc tragiczną sytuację, grozi byłej żonie, że siłą zawiezie ją na leczenie. Ona, chcąc zachować resztki godności, przestaje walczyć i postanawia dobrowolnie pójść do kliniki. Wychodzi z domu – chociaż nie mamy pewności wydaje się, że Martha naprawdę udaje się do szpitala….

Agnieszka Lipiec-Wróblewska – scenarzystka, reżyserka teatralna, telewizyjna i radiowa. Absolwentka Wydziału Wiedzy o Teatrze (1991) i Wydziału Reżyserii warszawskiej PWST. W trakcie studiów była asystentką Jerzego Grzegorzewskiego. Jako reżyser teatralny zadebiutowała spektaklem „Bilard petersburski” wg F. Dostojewskiego w warszawskim Teatrze Studio w 1997 roku. W 1999 przenosiła wraz z reżyserami włoskimi „Dekalog” K. Kieślowskiego i K. Piesiewicza na scenę teatru w Bolonii. W 2000 roku w Teatrze Narodowym w Warszawie zrealizowała „Dawne czasy” H. Pintera, a w 2005 „Rzeźnię S. Mrożka. Od kilku lat reżyseruje w Teatrze Dramatycznym w Warszawie („Red” J. Logana, 2014, „Niebezpieczna metoda” Ch. Hamptona, 2016 i „Ten drugi dom” S. White’a, 2017), a ostatnio w Teatrze Polskim w Warszawie („Dom lalki” H. Ibsena, 2017). W Teatrze Telewizji debiutowała spektaklem „Moje pierwsze honorarium” na podstawie I. Babla (1995). Potem reżyserowała m.in.: „Mistrza” wg K. Rutkowskiego (1997), „Portret wenecki” wg G. Herlinga-Grudzińskiego (1998), „Numery” O. Tokarczuk (2000), „Kryptonim Gracz” (2007), „Gry operacyjne” (2009) – na podstawie własnych scenariuszy. W Teatrze Polskiego Radia wyreżyserowała m.in. „Obłomowa” I. Gonczarowa (2011), „Mape i terytorium” wg M. Houellbecqa (2013), „Tamę” C. McPhersona (2013) „Antylopy” wg H. Mankella (2015). Współpracowała z Krzysztofem Piesiewiczem przy scenariuszach: „Piekło”, „Czyściec” i trylogii  „Wiara”, „Nadzieja”, „Miłość” oraz  z Andrzejem Wajdą  przy filmie „Katyń”.  Otrzymała wyróżnienie za „Portret wenecki” w Konkursie Polskich Sztuk Współczesnych (1999); Grand Prix za spektakl „Tama” C. McPhersona z Teatru Studio w Warszawie na 36. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form „Kontrapunkt” w Szczecinie. W 2012 roku otrzymała nagrodę „Don Kichot” za debiut reżyserski W Teatrze Polskiego Radia („Obłomow” wg I. Gonczarowa). Rok 2017 przyniósł jej Grand Prix XVII Festiwalu "Dwa Teatry - Sopot 2017” oraz Nagrodę Treugutta ‘2017 za reżyserię spektaklu „Posprzątane” Sarah Ruhl. W 2018 roku zrealizowała w Teatrze Telewizji przedstawienie „Fryderyk” oparte na książce Piotra Witta „Przedpiekle sławy. Rzecz o Chopinie”. Jest także autorką muzycznego filmu dokumentalnego „Antyle Chopina”. Najnowsza jej realizacja to performatywny spektakl internetowy „Nie Ma” według książki Mariusza Szczygła.

Premiera TVP1, 2021

Krzysztof Magowski

KONFERENCJA W ZAKOPANEM 1939. GESTAPO-NKWD

Reżyseria: Krzysztof Magowski, scenografia: Dorota Sławecka, zdjęcia: Adam Bajerski, muzyka: Paweł Lucewicz, montaż: Milenia Fiedler.

Obsada: Hans Frank(głos), Dr Otto Wachter, Dr Josef Buchler, Rudolf Klenert, Flade, Adolf Eichmann, Zimermann, Sapotta, (Witalis)Karol Wieder, Kapitan Robert Weissmann, Grigorij Litwinow, Purkajew, Bieliakow, Michaił Timofiejew, Rita Zimmermann, Władimir Nabrasznikow, Lena Kornijenko oraz epizodyści i statyści.

Spektakl Krzysztofa Magowskiego opowiada o zakopiańskiej konferencji Gestapo i NKWD, która miała ustalić przebieg eksterminacji narodu polskiego. Scenariusz powstał na bazie historycznych dokumentów i konsultacji. Większa cześć akcji rozgrywa się w sali obrad obu delegacji. Obie strony planują nowe podboje i otwarcie głoszą potrzebę ustanowienia nowego ładu na świecie. Każda ze stron spotkania widzi ten świat w innych barwach. Naziści dążą do eksterminacji narodu żydowskiego, Sowieci nienawidzą wszystkiego, co polskie. Strony licytują się sprawach podporządkowania ludności, masowych wywózek i rozstrzelań. Szczególną uwagę poświęcają planom wyniszczenia polskiej elity intelektualnej. Rozmówców cechuje obustronny brak zaufania. Straszą się nawzajem swoimi zwierzchnikami. Pragną krwi swoich przeciwników. Wspólny cel każe im jednak trzymać na wodzy wzajemne pretensje, hamować nienawistne odruchy i nie poruszać zbyt drażliwych kwestii. W bardziej uprzywilejowanej pozycji są naziści - organizatorzy spotkania. Konferencję kończą gorzkie, kurtuazyjne toasty.

Krzysztof Magowski – scenarzysta, reżyser filmowy. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu (1978) i reżyserii na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Ma w swoim dorobku artystycznym głównie filmy dokumentalne, za które otrzymał liczne nagrody na festiwalach w Polsce i zagranicą, m.in.: Nagrodę Światowej Rady Pokoju na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych w Lipsku za „Czy będzie wojna” (1987), Nagrodę Specjalną „Brązowego Lajkonika” na Krakowskim Festiwalu Filmowym za „Świat moich wujków” (2001), Grand Prix „Solidarności” – na Festiwalu Czerwiec 76 w Radomiu za „Poznańskie powstanie 1956” (2011), Nagrodę Specjalną Jury Festiwalu Filmu Polskiego w Chicago (2014) i Nagrodę Polskiej Akademii Filmowej – statuetkę Orła  2015 za film o Czesławie Niemenie „Sen o Warszawie”.  Wyreżyserował ponad dwadzieścia filmów. W 1990 roku debiutował na dużym ekranie komedią pt. Piggate. Ma też za sobą realizacje trzech spektakli w Teatrze Telewizji: „Upadek” wg F. Durenmatta (1994), „Król Echo” A. Krzybola(1996), oraz autorskie spektakle: „Cud w metrze (1997) i „Ostatni hrabia. Edward Bernard Raczyński” (2018).  

 

Premiera TVP1, 2021

Boris Akunin

LEWIATAN

Adaptacja telewizyjna: Cezary Harasimowicz, reżyseria: Bartosz Konopka, zdjęcia: Paweł Dyllus, scenografia: Katarzyna Sobańska, Marcel Sławiński.

Obsada: Tomasz Włosok (Erast Fandorin), Piotr Głowacki (Komisarz Gauche), Karolina Gruszka (Miss Clarissa Stamp), Jan Marczewski (Sir Reginald Milford Stokes), Hiroaki Murakami (Hintaro Aono), Maria Dębska (Madame Clebere), Dominik Nowak (Dr Truffo), Anna Smołowik (Mrs. Truffo), vacat (Regnier), Tomasz Drabek (Prof. Anthony Sweetchild), Jakub Snochowski (Kapitan Cliff), Maciej Cymorek (Inspektor Jackson) i inni.

W paryskiej willi Lorda Littleby dokonano zbiorowej zbrodni. Śledztwo nad sprawą przejmuje Komisarz Gauche, który podążając za poszlaką trafia na statek pasażerski „Lewiatan”. Przedmiot, znaleziony na miejscu brutalnego morderstwa dokonanego w Paryżu, złota przywieszka z logo statku, wskazuje, że morderca może przebywać na pokładzie luksusowego statku pasażerskiego „Lewiatan”, płynącego z Southampton do Kalkuty. Prowadzący śledztwo komisarz policji francuskiej Gustaw Gauche gromadzi w salonie Windsor wszystkich pasażerów pierwszej klasy, którzy nie mają znaczka, lub z innych względów wzbudzają podejrzenie. Podejrzani to przedstawiciele różnych narodowości i kultur. Znajduje się wśród nich rosyjski dyplomata Erast Fandorin, który okaże się nie gorszym śledczym od komisarza. Podróż przyniesie dalsze ofiary i będzie obfitować w dramatyczne zwroty akcji, a śledztwo zakończy się zaskakującym finałem.

„Lewiatan” to telewizyjna adaptacja kryminału Borisa Akunina, dokonana przez znanego scenarzystę Cezarego Harasimowicza („300 mil do nieba”, „Bandyta”, „Ekstradycja III”). Reżyserii spektaklu Teatru Telewizji Polskiej podjął się Bartosz Konopka, który ma na swoim koncie m.in. nominację do Oscara za krótkometrażowy film dokumentalny „Królik po berlińsku”. 

Z eksplikacji reżysera: „Lewiatan” Akunina jest w zamierzeniu staroświeckim kryminałem w stylu Agathy Christie. Zamknięty krąg podejrzanych, morderca jest wśród nich, dwóch rywalizujących detektywów, podobnie jak „Morderstwie w Orient Expressie”. Doceniam kunszt językowy, stylowe postaci i zwroty akcji u Akunina, ale nie chciałbym pozostawać jedynie na tym poziomie. Wydaje mi się, że Lewiatan może też odkryć pewną drapieżną prawdę o nas samych dzisiaj, tylko wtedy adaptowanie utworów historycznych ma sens.

Bartosz Konopka - urodzony w 1972 r. w Myślenicach. Jest absolwentem filmoznawstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz reżyserii na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego. Studiował również podyplomowe dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. W roku 2003 wygrał konkurs organizowany przez telewizję Planete, na scenariusz filmu dokumentalnego. Bartosz Konopka jest też współautorem scenariusza i reżyserem (wraz z Maciejem Górskim, Kingą Lewińską, Agnieszką Smoczyńską, Natalią Surmiak) przedstawienia „Sceny z powstania” (2004), eksperymentalnego widowiska Teatru Telewizji pod opieką artystyczną Leszka Wosiewicza. W 2010 roku nominowany do Oscara za film dokumentalny „Królik po berlińsku”. W latach 2011-2014 członek Rady Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.

Czytany 603 razy Ostatnio zmieniany środa, 16 wrzesień 2020 14:18

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy Odśwież

Reklama

Pies.tv

Reklama

Reklama